ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΑΙΟ - ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ

ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΒΛΕΠΩ ΧΡΩΜΑ....

Κάπως έτσι βιώνω την προσωπική μου ιστορία με την χρόνια προστατίτιδα εδώ και περίπου 20 χρόνια.

20 χρόνια χαμένα για τα οποία κανείς από τους γιατρούς του παρελθόντος δεν θα λογοδοτήσει αν και αμείφθηκε κανονικά

για το δήθεν "ιατρικό" του έργο. Το μόνο που με κρατούσε όρθιο και ψυχικά δυνατό ήταν η φράση "καλή σου μέρα αδελφέ αιχμάλωτε".

Η πορεία μου θυμίζει λίγο από κουρδιστό πορτοκάλι. Αντιβιοτικά , αντιβιοτικά , εξετάσεις για AIDS , φυτικά αντιβιοτικά , ηρεμιστικά

με κόκκινη σφραγίδα (παραλαβή μόνο από φαρμακείο δημόσιου νοσοκομείου) , ηρεμιστικά , αντικαταθλιπτικά και πάει λέγοντας.

Εγώ ανέφερα τα συμπτώματα μου και αυτοί μου έλεγαν "ιδέα σου είναι" , "κάνε κάτι να γεμίζεις το χρόνο σου να μη σκέφτεσαι".

Με τόσα χάπια θα έπρεπε να είμαι ζόμπι και η ψυχική μου κατάσταση λάβαρο της επιστημονικής τους αυθεντίας. Καθηγητές ιατροί-ουρολόγοι

διδάκτορες αυθεντίες που κανείς δεν μου είπε την αλήθεια αν και αμείφθηκαν με το παραπάνω. Ποια αλήθεια ? Μα φυσικά την άγνοιά τους

(βαρύ φορτίο έλεγε ο Θαλής - ανάθεμα κι αν τον ξέρουν). Παίξαν τη ζωή μου στη σύγχρονη αρένα της επιστημονικής τους ανεπάρκειας.

Και κέρδισαν. Χρήμα, χρήμα, χρήμα... Και εγώ κέρδισα. Το πήγαινε έλα στης ψυχής μου την Οδύσσεια που με καλούσε στο γαϊτανάκι της

τρέλας. Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μου ζωή και κάποια στιγμή είπα : ΑΡΝΟΥΜΑΙ να συνεχίσω αυτό που μου πρότειναν.

Έβγαλα την καρέκλα της επιστημονικής τους επάρκειας-ανεπάρκειας από μέσα μου που κάθονταν επάνω και ελάφρυνε η ψυχή μου. Και κάθε μέρα

η φράση "καλή σου μέρα αδελφέ αιχμάλωτε με κρατούσε ζωντανό και δημιουργικό. 20 χρόνια με σχέσεις που δεν οδήγησαν πουθενά.

Συναισθήματα που δεν μπήκαν σε μαγικό χορό, ψυχές που πόνεσαν με τις επίμονες αρνήσεις μου για γάμο-παιδιά. Αλλά και με πόνεσαν

αποκαλώντας με "πούστη" και άλλα τέτοια γλαφυρά. Συγνώμη Νίκη, Μαρία, Ελένη, Μαρία, Κάτια. Συγνώμη. Πίστευα ότι η αγάπη και ο έρωτας

σε συνδυασμό με τα φάρμακά τους θα με έκαναν καλά. Όμως η προστατίτιδα μου εξελισσόταν αργά και σταθερά. Δεν ξαναπήγα σε γιατρό, δεν

υποκλίθηκα ξανά σε αυθεντίες του τίποτα. Την τρέλα την είχα αποφύγει προς το παρόν. Ήξερα ότι θα ακολουθήσει κάποια στιγμή ο επώδυνος

δρόμος του χειρουργείου και πάει λέγοντας. Όμως η απελπισία για άλλη μια φορά ανακάλυψε την ελπίδα. Ξαναπήγα σε ουρολόγο (άλλη μια

"αυθεντία" στο δρόμο μου). Με διαβεβαίωσε ότι είμαι μια χαρά. Ήθελα να πετάξω αλλά δεν μπορούσα. Η αλήθεια είναι ότι τα συμπτώματα

είχαν προχωρήσει. Έτσι πριν 3 μήνες εμφανίστηκε ουρηθρικό υγρό. Διάγνωση : Μυκόπλασμα-Ορεόπλασμα. Θεραπεία για 20 μέρες με ciproxin

καλλιέργεια σπέρματος κτλ κτλ. Μετά το τέλος της θεραπείας ο γιατρός με διαβεβαίωσε ότι είμαι μια χαρά. Το πρόβλημα ήταν στον προστάτη

και διορθώθηκε. Μου έδωσε και αντιφλεγμονώδη για 10 μέρες και μου σύστησε αποχή από το ποτό ως το Πάσχα. Ούτε που σηκώθηκε από τον

"επιστημονικό του θρόνο". Ούτε διορθικό υπέρηχο ή δακτυλοσκόπηση, τίποτα. "Είσαι απόλυτα υγιής".

Μια τυχαία τηλεφωνική επικοινωνία με ένα φίλο ,ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος, με έφερε στην Κω. Στον άνθρωπο-επιστήμονα-γιατρό ουρολόγο

Κ.Παύλο Γεωργιάδη που εγώ θα τον αποκαλώ Ασκληπιό-Ιπποκράτη. Πρώτη φορά ένας γιατρός μου έδωσε να καταλάβω τι μου συμβαίνει, πρώτη

φορά μπήκε χρώμα στο μαύρο της ζωής μου. Έκλαιγα καθ' όλη τη διάρκεια του αεροπορικού μου ταξιδιού. Τόσα χρόνια απογοήτευσης επισκίαζαν

την όποια χαρά. Ήρθα στο νησί με συμπτώματα πόνου στην πυελική χώρα, πόνο στο δεξί ορχι , συχνοουρία, δυσκολία στην ούρηση, ενοχλήσεις

στην ουρήθρα καθώς και στυτική δυσλειτουργία. Η θεραπεία μου ξεκίνησε την πρώτη Απριλίου. Πρωταπριλιάτικο ψέμα έλεγα στον εαυτό μου.

Ήδη έχω κάνει 9 συνεδρίες και τολμώ να πω με βεβαιώτητα οτι ο πόνος στην πυελική χώρα σταμάτησε, όπως και ο πόνος στο δεξιό ορχι.

Η ούρηση μου διαφοροποιήθηκε προς το καλύτερο και η στυτική μου ικανότητα επανέρχεται σε σημείο που με κάνει να νιώθω ήδη αυτοπεποίθηση

και άμεσο ενδιαφέρον για το άλλο φύλο. Έπεται συνέχεια συναρπαστική.

Θέλω εδώ να παρακαλέσω όσους έχουν ολοκληρώσει τη θεραπεία: Ας γράψουν για την εμπειρία τους. Ας μην κλεινόμαστε στο μικρόκοσμό μας.

Αυτό θα βοηθήσει και θα παρακινήσει πολλούς συμπάσχοντες προς επίλυση του προβλήματός τους. Μα πάνω απ όλα είναι χρέος απέναντι στο

γιατρό Κ.Παύλο Γεωργιάδη-Ασκληπιό-Ιπποκράτη που μας θεραπεύει. Ερχόμαστε σαν ικέτες ζητώντας τη λύτρωση μας και μετά χανόμαστε και

ξεχνάμε. Θα μου πείτε ότι έχει αμειφθεί (υλικά) γι αυτό που προσέφερε. Δεν αρκεί αυτό. Υπάρχει κάτι παραπάνω από την αμοιβή σε χρήμα:

Ηθική στήριξη για το έργο του. Ο γιατρός δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τη σωματική και ψυχική μας ασθένεια. Έχει να αντιμετωπίσει και

τη συναισθηματική και συντεχνιακή πανούκλα των συναδέλφων του που δοθείσης ευκαιρίας θα ορμήξουν να τον κατασπαράξουν. Ας μην αφήσουμε

λοιπόν να παιχτεί η σκηνή του Ιησού στο Όρος των Ελαιών που έμεινε κατάμονος. Θα είναι ότι χειρότερο.

Ας μην μεταθέτουμε στους άλλους την υποχρέωσή μας να στηρίξουμε αυτή την καινοτόμο μέθοδο γράφοντας το προσωπικό μας βίωμα. Το όφελος θα

είναι πολλαπλό. Ο τρόπος θεραπείας του κυρίου Γεωργιάδη θα κερδίζει έδαφος ο δε γιατρός θα έχει στη φαρέτρα του απτές αποδείξεις για την εγκυρότητα της μεθόδου όταν όλο το κατεστημένο της ιατρικής επιστήμης θα ορμά εναντίων του. Από την άλλη μεριά αρκετοί συνάνθρωποί μας θα ζητήσουν τη λύτρωση στο χρόνιο πρόβλημά τους στην καινοτόμο μέθοδό του. Ίσως έτσι πεισθεί και η επιστημονική κοινότητα και αλλάξει

νοοτροπία. Ήμουν πειραματόζωο της άγνοιάς τους για 20 χρόνια. Φτάνει πια. Η σιωπή μου θα ισοδυναμεί με συνενοχή. Αν κάποιος απ όλους αυτούς τους γιατρούς είχε αυτό το πρόβλημα ή ακόμα χειρότερα κάποιο παιδί τους θα 'θελα να ξερα τι θα έκαναν. Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω το ΓΙΑΤΡΟ κύριο ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ που με βοηθά να θεραπευτώ, το φίλο που έφτιαξε το blog και μας άνοιξε τα μάτια καθώς και όλους τους συμπάσχοντες που με τα σχόλιά τους ατσαλώνουν αυτή την προσπάθεια.

Ένα αεράκι σε σκόρπια φύλλα και ζωές θα δώσει λύση απ'ένα τόσο δα μικρό παραθυράκιπου κάποιος τόλμησε να ανοίξει

-Ανταίος.