Συνολικές προβολές σελίδας

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

73η ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Γενικό Ιστορικό Χρόνιας προστατίτιδας/Χρόνιου πυελικού Άλγους Ένας από τους πρωινούς του ιατρείου στον όροφο 

Καλησπέρα σας. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο σαφής και ακριβής μου επιτρέπει ο χώρος του blog ώστε να γίνει κατανοητό πόσο δύσκολη είναι η προσέγγιση- αντιμετώπιση αυτού του ουρολογικού προβλήματος, καθώς και πως τα συμπεράσματα για αυτήν την πάθηση κρίνονται στις λεπτομέρειες.
Σημείωση: Τα σχόλια μου γύρω από την πάθηση τα έχω με έντονη-πλάγια γραφή ώστε να ξεχωρίζουν από τα γεγονότα. Σημερινή Ηλικία: 27 ετών
Τα συμπτώματα του προβλήματος μου υπήρχαν από το ’09 (αν όχι από πιο πριν). Ήταν ελαφριά και όχι εύκολα παρατηρήσιμα (κάποιες συχνοουρίες που με προβληματίζανε ενίοτε, όταν υπήρχε συχνότητα μίας έως δύο ημερών, αλλά χωρίς να δίνω ιδιαίτερη σημασία λόγω της σπάνιας περιοδικότητας τους). Το πρόβλημα ουσιαστικά εμφανίστηκε τον Αύγουστο του ’10. Καλοκαίρι, διακοπές σε νησί, έπαθα οξεία προστατίτιδα. Συμπτώματα: αφόρητος πόνος σε όλη την περιοχή του ουροποιητικού, πυρετός 38-39C, έντονη δυσκολία ούρησης, κάψιμο, δυσκολία αφόδευσης. Γενικά χάλια. Πήγα σε ένα φαρμακείο για να ανακουφιστώ και μου έδωσαν κάποια αντιβίωση που δεν θυμάμαι για 10 ημέρες με την αιτιολογία της ουρολοίμωξης (το ίδιο είχα φανταστεί και εγώ τότε).
Γενικά δεν έδωσα σημασία. Το πήρα ελαφρά, σαν είχα κρυολογήσει και με λίγα χάπια από το φαρμακείο θα γινόμουν καλά. Αφού πήρα τα χάπια μετά την τρίτη ημέρα άρχισα να ανακουφίζομαι. Έπεσε ο πυρετός, ουρούσα δίχως πόνο, γενικά πήγαινα καλύτερα. Αφού γύρισα από τις διακοπές μού είχαν περάσει οι πόνοι και το είχα γενικά αφήσει πίσω μου. Όμως άρχιζα να παρατηρώ ότι είχα συχνοουρίες και γενικά μία ευαισθησία στην ούρηση. Όταν μου ερχόταν η ανάγκη δυσκολευόμουν πολύ να την παρατείνω. Αυτό έγινε καλά πλέον αντιληπτό τον Σεπτέμβρη, αφού ένιωθα ότι θα πάθαινα ακράτεια κάθε φορά που σήκωνα κάποιο βάρος ή πιεζόμουν σε κάποια άσκηση-άθλημα. Επίσης αισθανόμουν ένα βάρος-πίεση στην περιοχή της πυέλου (με πίεζε η ζώνη μου, το τζίν μου, τα εσώρουχα μου χωρίς όμως να δικαιολογείται αφού δεν ήταν στενά). Τελικά πήγα σε ένα ουρολόγο που συμπτωματικά ήταν ξηγημένος και γενικά με κατατόπισε ως ένα σημείο (δηλαδή ότι έχω χρόνια προστατίτιδα/πυελικό άλγος, ότι με το άγχος εντείνονται τα συμπτώματα κ.τ.λ.), διότι μέχρι πρότινος νόμιζα ουρολοίμωξη. Με έστειλε για καλλιέργεια σπέρματος, σπερμοδιάγραμμα και υπέρηχο κάτω κοιλίας. Η καλλιέργεια βγήκε αρνητική, το σπερμοδιάγραμμα μεταξύ φυσιολογικών και παθολογικών ορίων (μάλλον παθολογικό όμως για την ηλικία μου) και ο υπέρηχος έδειξε φυσιολογικό μέγεθος προστάτη με μία περιουρηθρική αποτιτάνωση (που είχε γίνει χρόνια πριν το συμβάν σύμφωνα με τα λόγια όλων των γιατρών που τους παρουσίασα τις εξετάσεις-ιστορικό). Μου χορήγησε για 40 ημέρες περίπου Ladinin και ένα διουρητικό. Τελείωσα την θεραπεία μου και νόμιζα (και πραγματικά ήθελα να νομίζω) ότι το ξεπέρασα. Γεγονός ήταν ότι μια ευαισθησία ακόμα παρέμενε.
Αλλά ο καιρός πέρασε το άφησα πίσω μου και δεν έδινα σημασία. Στα μέσα του ’11 μετά από κάτι προβλήματα που είχα, το πρόβλημα ξεκίνησε σταδιακά να γιγαντώνεται με πάρα πολλές συχνοουρίες 20-40 φορές ημερησίως (καταμετρημένες). Το λιγότερο ήταν γύρω στις 10-15 αν έπινα ελάχιστο νερό (εξυπακούεται ότι οι ποσότητες ούρησης ήταν πολύ μικρές). Σηκωνόμουν το βράδυ για ούρηση τουλάχιστον μία έως και τρείς φορές. Από εκείνο το σημείο και έπειτα άρχισα να το ψάχνω περαιτέρω στο διαδίκτυο, επισκεπτόμενος ταυτόχρονα διάφορους ουρολόγους. Πήγα σε αρκετούς. Ο ένας μου έλεγε να πίνω πολύ νερό για να καθαρίσω, ο άλλος ότι είναι ψυχολογικό και φταίει το άγχος και να κάνω μια καλλιέργεια ούρων, ένας άλλος να πάρω αντιβίωση κοκ. Μετά από ένα σημείο έμαθα το ποίημα τους. Εν πάση περιπτώσει ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρήκα δύο άρθρα που ανέφεραν πως σαφή εικόνα του προστάτη δείχνει το διορθικό υπέρηχο (έτσι σκέφτηκα, μια και έχω διαγνωστεί με προστατίτιδα να κάνω το συγκεκριμένο υπέρηχο). Το αποφάσισα, έσφιξα τα δόντια και πήγα. Ο προστάτης μου ήταν ανομοιογενής με κάποιες φλεγμονές και η διάγνωση έλεγε χρόνια προστατίτιδα. Ο ακτινολόγος προφορικά μου είχε πει ότι δεν είναι κάτι το σπουδαίο σαν να έλεγε πως έχω ένα κρύωμα.
Συνέχισα το ψάξιμο και έπεσα στην ιστοσελίδα του Γεωργιάδη. Είχε (και έχει) ένα εκτενές άρθρο περί χρόνιας προστατίτιδας και ήταν ο μόνος μέχρι στιγμής που ανέφερε ότι θεραπεύει την πάθηση και όχι τα συμπτώματα μέσω μίας τεχνοτροπίας που είχε αναπτύξει (ειδικές μαλάξεις προστάτη) σε συνδυασμό με αντιβίωση . Στην αρχή σκέφτηκα μήπως ήταν απατεώνας, αλλά όσα περιέγραφε ήταν λογικά και στέκανε. Π.χ. η Stamey-Meares σε αυτήν την λογική βασίζεται. Ακόμα πριν την εμφάνιση των αντιβιώσεων οι τότε ουρολόγοι ανακούφιζαν τους προστατιδοπαθείς μέσω μαλάξεων καθώς επίσης η πλειάδα των σημερινών ουρολόγων για προστατίτιδα-πυελικό άλγος χορηγούν αντιβιώσεις. Πέρα από το γεγονός πως είναι γιατρός και όχι κάποιος του χώρου της παραϊατρικής. Έκλεισα ραντεβού και έκανα όλο το έλεγχο που έπρεπε. Τα δύο διορθικά έδειξαν περίπου την ίδια εικόνα, αν και του γιατρού ήταν σαφώς πιο κατατοπιστικό καθώς έχει εξειδίκευση στο συγκεκριμένο υπέρηχο. Έτσι έκλεισα ραντεβού για θεραπείες τον Δεκέμβρη του ’11. Δεν πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες για το πόσο δύσκολη είναι (σίγουρα αρχικά) η ψυχολογική αντιμετώπιση των θεραπειών λόγω της οδού που χρησιμοποιείται καθώς ο καθένας μπορεί να καταλάβει. Στο μεταξύ πήγα και έκανα δοκιμασία Stamey-Meares στο κέντρο προστατίτιδας του Σισμανογλείου. Τα αποτελέσματα ήταν enterococcus faecalis και άφθονα πυοσφαίρια. Μου έγραψαν Augmentin και Lidaprim βάση αντιβιογράμματος τις οποίες ενέκρινε και ο γιατρός προσθέτοντας Glimbax και ξεκινήσαμε θεραπείες.
Είκοσι ημέρες μετά το τέλος της βασικής θεραπείας πήγα ξανά για επανέλεγχο στο Σισμανόγλειο (με Stamey-Meares) και βγήκα αρνητικός με άφθονα πυοσφαίρια. Συνέχισα τις θεραπείες όπως έπρεπε. Κατά διαστήματα το παρακολουθούσα σε μικροβιολογικά εργαστήρια. Όσον αφορά το μικροβιακό παράγονται ο εντερόκοκκος εξακολουθούσε σε αντίθεση με τα αποτελέσματα του Σισμανογλείου. Το σπερμοδιάγραμμα είχε καταπληκτική βελτίωση και τα έντονα συμπτώματα είχαν υποχωρήσει. Από τα πολλά γύρω στον Ιούνιο του ’12 ένα από τα εργαστήρια με έβγαλε καθαρό.
Τον Σεπτέμβρη (έκανα παύση Ιούλιο-Αύγουστο) πήγα για επανέλεγχο στο μικροβιολογικό που συνεργάζεται το ιατρείο. Τα αποτελέσματα ήταν εντερόκοκκος και χλαμύδια (πολύ δύσκολο μικρόβιο που τελικά το είχαν όλα τα παιδιά τουλάχιστον που ήξερα εγώ). Ήθελα να πιστεύω πάλι ότι κάποιο λάθος είχε γίνει. Οπότε ξαναέκανα εξετάσεις στο ίδιο και σε εκείνο που με είχε βγάλει καθαρό. Μετά πάλι από πολύ ψάξιμο και συζητήσεις με τους μικροβιολόγους κατέληξα ότι είχε δίκιο το εργαστήριο που με έβγαζε θετικό. Λίγο καιρό αργότερα ο εντερόκοκκος δεν ξαναεμφανίστηκε (παρέμεναν μόνο τα χλαμύδια). Πολλά από τα μικροβιολογικά εργαστήρια δεν κάνουν σωστά την δουλειά τους είτε επειδή δεν προλαβαίνουν (βάζουν τα δείγματα στο ψυγείο για να τα κοιτάξουν όταν μπορέσουν), είτε επειδή δεν γνωρίζουν, είτε επειδή δεν δίνουν την δέουσα σημασία (ταυτοποίηση καλλιέργειας με αυτόματα μηχανήματα, σύντομος χρόνος καλλιέργειας), είτε επειδή κάνουν οικονομία στα καλλιεργητικά πλακάκια, είτε για άλλους λόγους που δεν γνωρίζω. Οπότε και συνέχισα τις θεραπείες.
Στην συνέχεια έκανα και κάποια διαλλείματα. Μπήκε το ’13 και δεν έφευγαν με τίποτα τα χλαμύδια. Προς το τέλος του ’13 όμως εξαφανίστηκαν. Έμειναν όμως κάποια πυοσφαίρια ακόμα τα οποία υποδήλωναν ύπαρξη φλεγμονής (πιθανότατα ελάχιστα χλαμύδια που δεν ήταν ανιχνεύσιμα στην καλλιέργεια). Αυτά μπορεί σε κάποιους να φαίνονται υπερβολικά όμως η πραγματικότητα είναι ότι αν δεν έχουν εκριζωθεί στο 100% όσο το αφήνεις μετά από επαναληπτικές εξετάσεις παρατηρείς ότι τα πυοσφαίρια αυξάνονται (π.χ. 2-4 μετά 20-30 μετά 40-50 μετά πάνω από 100 άφθονα). Μετά ξαναεμφανίζονται χλαμύδια και στην καλλιέργεια. Συνέχισα και σχεδόν όλο το ’14 και πλέον είμαι πλήρως εντάξει. Φυσικά η ποιότητα της ζωής μου είχε καλυτερεύσει ήδη από το ’12. Το ’13 ήμουν σχεδόν τέλεια. Το ’14 πάλευα να εξαλείψω το παραμικρό που υπήρχε ώστε να μην πάει χαμένος όλος ο κόπος.
Από τα παραπάνω γεγονότα προκύπτουν κάποια εύλογα ερωτήματα.
Πως γίνεται να είχα αποτιτάνωση στον προστάτη (όπως και άλλα παιδιά που γνωρίζω που είχαν) πριν πάθω οξεία προστατίτιδα και γιατί δεν με είχε απασχολήσει έντονα ο προστάτης μου πιο πριν (ενώ φαίνεται ότι είχα περάσει προστατίτιδα παλαιότερα);
Πως γίνεται να παρουσιάζονται τόσο διαφορετικά αποτελέσματα από εξέταση σε εξέταση και από εργαστήριο σε εργαστήριο; Φταίνε μόνο τα μικροβιολογικά εργαστήρια ή υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που συντελούν;
Όπως καταλαβαίνετε πολλά μπορούν να λεχθούν. Δεν είμαι όμως γιατρός ώστε να πάρω μια θέση γενικότερα για την πάθηση βασιζόμενος στα βιβλία της ιατρικής ουρολογίας, αυτό που κάνω είναι να αναφέρω αυτά που συνέβησαν σε μένα βασιζόμενος στην ερμηνεία των γεγονότων και των αποτελεσμάτων που επέφεραν οι θεραπείες που ακολούθησα. Έχω βγάλει με την σειρά μου τα συμπεράσματα μου αλλά δεν θέλω να τα αναφέρω καθώς δεν θέλω να γίνω δογματικός αφού πάντα υπάρχει και η πιθανότητα λάθους ή ανακρίβειας. Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του. Είναι πιο συνετό.
Υπάρχουν λοιπόν στα λεγόμενα μου δυο ειδών δεδομένα. Τα υποκειμενικά και τα αντικειμενικά. Θα ξεκινήσω από τα δεύτερα.
Είναι όλες οι παρακάτω εξετάσεις που έχω παραθέσει (οι οποίες δείχνουν την καλυτέρευση).
Τα υποκειμενικά είναι ότι πλέον ουρώ από τρείς έως εννιά φορές την ημέρα. Τρείς με τέσσερις φορές αν πιώ ελάχιστο νερό (δηλαδή γύρω στο μισό λίτρο). Έως εννιά αν πιώ περίπου 1,5 λίτρο (συμπεριλαμβανομένης και της πρωινής ούρησης). Ακόμα σημαντικότερο όμως από το πόσες φορές ουρώ είναι ότι μπορώ να παρατείνω την εντολή ούρησης. Δεν έχω σε καμία περίπτωση επιτακτική ούρηση. Φερ’ ειπείν αν μου έρθει αίσθηση για ούρηση μπορώ να το παρατείνω και για μια ώρα. Κάποιες φορές που ήταν ανάγκη μέχρι και 3 ώρες (αφού το ανέβαλα μετά το ξέχασα κιόλας). Επίσης δεν αισθάνομαι πλέον άλγος. Δεν σηκώνομαι ποτέ τα βράδια για ούρηση. Ουρώ μεγάλες ποσότητες κάθε φορά και με πολύ καλή ακτίνα και ροή. Επιπλέον, παλαιότερα όταν αγχωνόμουν μπορεί να ουρούσα έως και τρείς φορές σε διάστημα ενός μισάωρου. Ήταν μεγάλο πρόβλημα το άγχος. Πλέον ακόμα κα αν αγχωθώ, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής είναι πιθανό να μου έρθει αίσθημα για ούρηση αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι είναι επιτακτική (όπως ήταν απαραιτήτως παλαιότερα). Μου έρχεται και μετά από λίγο πάλι μου φεύγει (το ξεχνάω δηλαδή). Τέλος δεν έχω κανένα απολύτως βάρος στην περιοχή του ουροποιητικού ούτε νιώθω ότι θα μου “φύγουν” (όπως παλιότερα) όταν σήκωνα κάποιο βάρος ή πιεζόμουν.
Οι λόγοι που έγραψα αυτό το κείμενο είναι καταρχάς για να ευχαριστήσω τον γιατρό. Επίσης για να βάλω και εγώ ένα λιθαράκι στην τεκμηρίωση της θεραπείας της χρόνιας προστατίτιδας με την μέθοδο Γεωργιάδη. Επιπλέον για να ενημερωθούν-βοηθηθούν πιθανώς άτομα που αμφιταλαντεύονται στο πώς να αντιμετωπίσουν το δικό τους πρόβλημα που πιθανώς να παρουσιάζουν τα ίδια ή παρόμοια συμπτώματα με εμένα. Για όλα τα παιδιά που γνώρισα στο ιατρείο και έχουν δεινοπαθήσει από αυτήν την πάθηση. Τέλος για όλους εκείνους τους γιατρούς που ήταν ανενημέρωτοι και σε τελική ανάλυση άχρηστοι και πολλές φορές καταστροφικοί.
Εύχομαι πραγματικά ο Θεός να έχει καλά τον Γεωργιάδη γιατί αν δεν υπήρχε και αυτός ο γιατρός να σκεφτεί και να βρει την λύση δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα βρισκόμουν.
Μπορεί και να έπαιρνα ψυχοφάρμακα μιας και η “άλλη εναλλακτική” είναι να αποφεύγεις τα καυτερά, τα γλυκά, τα ανθρακούχα, τα αλμυρά, τα ξινά, τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια (ειρωνεία). Επίσης να πίνεις και να τρως κριθαρόζουμα, μπροκολόζουμα, μπατζαρόζουμα, συμπληρώματα, γκρέιπ φρούτ, μαϊντανούς, ηλιόσπορους, να κάνεις θερμά μπάνια και γιόγκα για χαλάρωση, βιοσυντονισμό, ασκήσεις για ανακούφιση και αντιστρές και πολλά μα πάρα πολλά γιατροσόφια που όλα μαζί δημιουργούν άλυτη εξίσωση. Γενικότερα δεν ζεις πλέον μια φυσιολογική ζωή. Όλα αυτά οδηγούν στην τρέλα (όποιος τα έχει ζήσει ξέρει) και στην τελική από μόνα τους δεν λύνουν σε καμία , μά καμία περίπτωση αυτό που λέγεται χρόνια προστατίτιδα/ πυελικό άλγος με έντονα και άκρως ενοχλητικά συμπτώματα.
Όλοι τα κάναμε λίγο πολύ όλα αυτά πριν επισκεφτούμε τον γιατρό και γιατρειά δεν βρίσκαμε ή μπορεί να αισθανόμασταν μια μικρή ή ακόμα αν θέλετε και μεγαλύτερη μείωση των ενοχλημάτων, για όσο κάναμε αυστηρή δίαιτα , πού όμως μετά από δύο ποτήρια αλκοόλ και λίγο καυτερό φαγητό πάλι τα ίδια. Την γιατρειά όμως σίγουρα την βρήκαμε, δυστυχώς ή ευτυχώς μετά από κιλά αντιβιώσεων, επίπονων, ψυχοφθόρων, χρονοβόρων και κοστοβόρων θεραπειών συνδυαστικά με πολύ καλή διατροφή, προβιοτικά και πρωτίστως κάτω από τις οδηγίες και την συγκεκριμένη- οργανωμένη μέθοδο τού Γεωργιάδη. Συγκεκριμένα, τις αντιβιώσεις για να εξοντωθούν τα μικρόβια από το ουροποιητικό και την διατροφή και τα προβιοτικά (θεμελιώδες για το πρόβλημα μας και την γενικότερη αποκατάσταση!) για να εξισορροπηθεί η εντερική χλωρίδα ή η υπερανάπτυξη της Candida (όπως λέγεται από τους ομοιοπαθητικούς) από την παρατεταμένη χρήση αντιβίωσης ( και πιθανώς τις παλαιότερες κακές διατροφικές συνήθειες).

Ελπίζω πραγματικά να βοήθησα με οποιονδήποτε τρόπο και να μην σας κούρασα πολύ με το μακροσκελές κείμενο που ανάρτησα. Περαστικά σε όλους και χαιρετίσματα στα παιδιά του ορόφου.